Oh Carol, I’m but a fool

         Darling I love you

         Though you treat  me cruel

         You’ve hurt me and you make me cry

         But if you leave

         I will surely die!!!!!

Mijn tweede single was Fats Domino’s “When the saints go marching in”. Daarna Bob Luman met “Let’s think about livin’ . De vierde aanschaf was een curieuze: Uncle Satchmo’s Lullaby van Louis Armstrong met het schattige Duitse zangeresje Gitte.  Uit de Duitse film “La Paloma” van 1959 stamt dit ontroerende duet. 

         Ich sage gut Nacht

         I say goodnight

         Ich traüme von dir & I dream of you

Dank Youtube dat je de beelden voor ons bewaard hebt!!!

De dagen dat ik mijn platencollectie begon op te bouwen waren nog verwarrende tijden. Verscheidene invloeden verdrongen zich om mijn identiteit te gaan vormgeven. Er was de overgang van de jaren ’50 muziek. Snackbar Marja (puntzakje friet: 15 cent, een vierkant zakje kostte 25 cent, sauskeus mayo of piccalilly)  in de Jan Evertsenstraat had een jukebox tussen het warme en het koude buffet. Grote jongens met Zündapps compleet met vossestaart  joegen gillende meiden de portieken in, drukten ondertussen met jaloersmakende nonchalance E5 in en dan kwam-i weer: Loyd Price’s ”Rock Personality”.

Ik had een oudere buurjongen, Peter Schotvanger, waar ik grote bewondering voor had. Ik mocht een keer bij hem thuis komen. Peter dronk wodka uit een conische fles van het merk Relsky en draaide muziek van John Coltrane. Hij liet me op pijnlijke wijze voelen dat ik te laat was geboren, dat de jazz onbereikbaar was. Een trots lid van de beatnikgeneratie.  Hij had wellicht gelijk, ook al reisde ik later virtueel Dean Moriarty en Sal achterna over de route 66.

Neen, mijn muziek werd die van de Stones. Niet de Beatles, want die muziek werd zelfs door mijn moeder wel gewaardeerd en dat was de dolksteek voor onze fabfour. Een bondgenoot vond ik in Henk de Vries, mijn beste vriend die helaas te vroeg is overleden. Henk maakte elke woensdag een omweg naar school via de Utrechtse straat. Daar bevond zich toen al Concerto, de platenzaak van Amsterdam. Als service hadden zij vanaf  woensdag de top 20 van Engeland en cashbox top 20 van de VS in de vitrine hangen. Henk hield ons zodoende up-to-date. Het was nog niet zo eenvoudig om de nummers ook echt te horen. Popprogramma’s op de radio waren een zeldzaamheid: je had “Tijd voor teenagers” op de zaterdagmiddag, maar dan moest je nog verdomde snel naar huis fietsen van school om niet een groot deel te missen. En radio Luxemburg natuurlijk, maar dat kostte dan wel weer wat nachtelijke uurtjes.

Popmuziek: een eindeloze reeks herinneringen komt op. Het is een beetje als mijn boekenkast; je kunt er een hele ontwikkelingsgang in terug vinden.

 Here it comes again, that feeling… here it comes again!

Vrienden, kom vul mijn glas nog eens bij!!!

Neem Griekenland en de Grieken, de noeste grondleggers van onze Westerse beschaving. Nog niet zo lang geleden door een rechtse Franse minister van Binnenlandse Zaken geprezen als het beste wat de mensheid ooit overkomen is. Vanzelfsprekend fel betwist door de linkse oppositie, maar dat zoeken de Fransen zelf maar uit.

Over Griekenland ben ik bijna mijn hele leven meer dan positief geweest. Vissoep, eilandjes, een prachtige zee en van die witte pittoreske huisjes en kerkjes tegen een fel blauwe hemel. Hier en daar in het weidse panaroma een plukje kaartende oude mannetjes. Zo moet  het Paradijs er ongeveer uitgezien hebben. In een weekend is het beeld als de spiegel van Richard11 in gruzelementen gevallen. De oude, pijprokende drinkebroertjes zijn ontmaskerd als hardcore luiwammesen, die vanaf hun vijftigste, de pensioengerechtigde leeftijd daar, aan het kaarten zijn, terwijl wij - ook voor hen -  de broekriem moeten aantrekken en binnenkort tot onze zeventigste op kantoor zitten.

Een grote schande en dan hebben we het nog niet eens over de ongeboren jeugd van de zeer nabije toekomst. Die kan volgens wetenschappers wel 1000 jaar worden en… zal dus al die tijd met de Grieken moeten leven. Je zou weigeren de baarmoeder uit te kruipen.

Achteraf bezien hadden de oude Romeinen het nog niet zo slecht. De kunst is lang, het leven kort dichtte Horatius. Hoe kort eigenlijk? Daar geeft hij ergens zelf antwoord op:

Venus, bind je de strijd weer aan
die reeds lang was gestaakt? Spaar me, o spaar me toch
Ik ben niet wie ik was als knecht
van de dierbare Cinara. Nu ik al vijftig word
wrede moeder van zoete lust,
moet je mij niet doen buigen onder je zachte bewind;
stram van jaren ben ik, ga heen
waar een jongere man smekend roept om je komst.

Op je vijftigste reeds een oude man, hoe anders tegenwoordig. Wie na zijn zestigste niet aan een tweede of derde leg begint, heeft de boot gemist. Op een mooie zomerdag zie je in het Vondelpark meer mannen van middelbare leeftijd achter de kinderwagen lopen dan jonge vrouwen. Forever Young.  En de toekomstige 1000-jarigen! Hoe zal hun leven en reproductie eruit zien?
Om mee daar mee bezig te houden, voel ik me te oud voor. Wel denk ik dat in China tegen die tijd het 1-kind programma is ingeruild voor de nul-groei.

• Paarden, wijn en vrouwenhaar, zijn bedrieglijke waar
• s Avonds een reus, ‘s morgens een kneus
• Een dronken vrouw is een engel in bed
• Van klinken en drinken komt struikelen en hinkelen
• Een dronkaard heeft meer steun aan een lantaarnpaal, dan een geheelonthouder aan zijn principes
• Voorkom een kater, blijf dronken
• Een huis vol dochters is een kelder vol zuur bier
• Waar de brouwer zit, kan de bakker niet zitten
• Wie zijn zorgen probeert te verdrinken, merkt dat ze goed kunnen zwemmen
• Als de drank zinkt, drijven de woorden naar boven
• Bachus heeft meer mensen verdronken dan Neptunus! 

De Nederlandse overheid doet sedert 1996 ook een duit in het drankzakje met de overbekende campagne slogan: drank maakt meer kapot dan je lief is. Een waarheid als een koe!  Luister naar de woorden van de half-dronken poortwachter in Shakespeare’s Macbeth en huiver:

We hebben tot diep in de nacht zitten te pimpelen, en drank, mijnheer is een grote aanstichter van drie dingen ..een rode neus, slaap en urine.
Wellust mijnheer, sticht hij aan en dooft hij uit
hij wakkert de behoefte aan, maar frusteert de uitvoering
Daarom kun je zeggen dat veel drank een loopje met de wellust neemt:
hij maakt hem en hij breekt hem,
hij zet hem op en hij haalt hem neer
hij spoort hem aan en beneemt hem de moed
hij doet hem staan, maar houdt hem niet in stand, kortom: hij misleidt hem tot in de slaap en, na hem achterover te hebben geslagen, laat hij hem alleen.
(vrij naar H.J. de Roy van Zuydewijn)

Als een kleine oase ligt de camping temidden van uitgestrekte weilanden, onder de rook van Amsterdam. Ze maakt deel uit van de Stelling van Amsterdam. Het grondpatroon van de camping bestaat uit twee concentrische cirkels. De buitenste cirkel is een gracht die in verbinding staat met het riviertje de Winkel. De binnenste ring is opgespoten zand, in de vorm van een eiland, met een uitbundige vegetatie. Ooit bedoeld als het fundament voor een fort is er, omwille van militair-strategische overwegingen, niet gebouwd. Geheel in de pacifistische traditie van ons land heeft het eilandje later een bestemming gekregen als camping voor defensiepersoneel en weer later als camping voor gewone burgers. Volgens de overlevering staat mijn caravan op de plek van de hoogste militair. Iets om trots op te zijn.
De camping is te bereiken via een verhard pad waaraan een fortwachterswoning ligt. De beheerder is een verwoed jager en een man die veel van de natuur afweet. Menige haas, konijn en wilde gans is door hem naar de eeuwige jachtvelden gestuurd.

De camping is klein en bijzonder rustig. Op een doordeweekse dag is er niemand, in het weekend zijn er nog minder mensen, en tijdens de zomervakantie kampeert iedereen elders. Je bent er eenzaam, maar niet alleen. Er lopen eenden, konijnen, egels en kippen rond en vogels maken je al vroeg in de ochtend wakker. Een ideale plek om de natuur te bestuderen en dat mag ik graag doen. Vooral de rondscharrelende kippen hebben mijn warme belangstelling. Kippen is niet het goede woord, het gaat hier om een prachtige haan met zijn harem. Rustig pikkend maken ze elke dag een ronde over de camping en vereren ook mij met een bezoek. Dat rondreizende circus kent een strakke arbeidsdeling. De haan komt parmantig op me afgelopen en eist voer op. De hennen staan wat angstig achter hem toe te kijken. Als dierenvriend haal ik dan snel een snee brood en deel het uit.

Het grappige is nu dat de haan helemaal niet eet. Hij pikt het brood wel op, leg het vervolgens weer neer, en begint dan te tokken waarna ijlings een hen komt aangerend om te eten. Een vast patroon. Een kwestie van hoffelijkheid? Zou kunnen, er zit in ieder geval ook een verleidingsstrategie achter. Als de hormonen door het hanenlichaam gieren is de kip die aankomt rennen het haasje. De haan grijpt haar hardhandig in het nekvel en springt er pardoes bovenop. Geen voorspel, geen naspel, alleen De Daad. Door mijn observaties durf ik gerust te stellen, dat in het dierenrijk noch het recht van de sterkste heerst, noch dat er sprake is van naastenliefde, maar de Nederlandse koopmansgeest regeert: voor wat, hoor wat. Quid pro quo.

Nb: verleden jaar is de haan door de beheerder doodgeschoten toen hij aan het jagen was. Een tragisch geval van friendly fire.

Heel in de verte kwam een groep wilde ganzen recht op me aangevlogen, vrij laag en met veel kabaal. Altijd weer een bijzonder gezicht. Toen die ganzen dichterbij waren, kwam spontaan de existentiële vraag bij me op: zouden vogels ook schijten onder het vliegen! In de vrije natuur kunnen mensen interessante associaties krijgen.

Het antwoord liet niet lang op zich wachten. Nauwelijks was de groep boven de parasol gearriveerd of ik werd door een of ander voorwerp hard op mijn borst getroffen. Verdomme een steen! dacht ik hevig geschrokken, maar toen ik de schade opnam, zag ik tot mijn ontzetting dat iets, wat nog het meest leek op een kledderige bal gehakt, me  geraakt had. De groene bal was via de rand van de parasol tegen mijn borst geklapt en kroop langzaam mijn hemd in . Dan zit je wel even raar te kijken. Na achtereenvolgens de fase van ontreddering, van ontkenning en van woede doorlopen te hebben, daalde weldra een weldadige rust op me neer. Toeval bestaat niet, is mijn mening. En hadden de ganzen daar het hemelse bewijs niet voor geleverd!  Er is meer tussen hemel en aarde than are dreamt of in your philosphy.

Samen met een andere bekende komiek Huges Laurie heeft Fry een overgetelijke serie gemaakt A bit of Fry and Laurie, Engelse humor op zijn best. De mooiste sketch is ongetwijfeld die waarin de winnaar van een Formule-1 race geïnterviewd wordt door een opgewonden reporter (Fry)  die wil horen hoe gelukkig hij zich nu voelt. Het loopt allemaal anders af. (fragment:  Fry_xvid)

Stratenmaker is een beroep, een niet het domweg achter elkaar leggen van stenen

Jaren geleden raakte hij in een supermarkt in Almere bij toeval in gesprek met een Surinaamse dame. Daaruit ontstond een hechte band en niet veel later volgde hij haar naar haar geboorteland. Henk is geen man voor de hangmat. Hij pakte het idee op in Para een opleidingscentrum te beginnen voor kansarme Surinaamse jongeren, die hij het mooie van het vak van straatmaker wilde leren. Door onwetendheid en te grote risico’s kwam het niet van de grond.

Via een buurvrouw kwam hij in contact met de Stichting Arbeidsmobilisatie en Ontwikkeling (SAO). De SAO is een instituut waar drop-outs uit het reguliere onderwijs een laatste kans krijgen om nog wat te leren. Jongeren tussen de 15 en 21 jaar, die niet met een gouden lepel in de mond geboren zijn. De meesten komen uit arme gezinnen en kampen met vele problemen.

Henk viel met de neus in de boter. SAO werkte samen met haar Nederlandse partner Herstelling aan het opzetten van een opleiding voor stratenmaker. Grote probleem was waar haal je gekwalificeerde instructeurs vandaan. In Suriname bestond geen opleiding en het bedrijfsleven zelf staat ook niet bekend om zijn vakmanschap. Voor Henk was een pioniersrol weggelegd. Met een groep leerlingen startte hij met de bestrating van de historische binnenplaats van Fort Zeelandia. Een duivels moeilijke klus wegens de moeilijke patronen en de oude stenen die handmatig vervangen moesten worden. Ook waren er niet voldoende van die oude stenen voorhanden. Zelfs in de bagger van de Surinamerivier moest gezocht worden. Maar het eindresultaat mocht er zijn. Een prachtig gerenoveerde binnenplaats. De toon was gezet. Er volgden meer projecten: de bestrating van de Ark van Noach, het Dialysecentrum in Commewijne en nu de bestrating van het prestigieuze RCR Zorghotel aan de Anton Dragtenweg. Stuk voor stuk werkjes die behoren tot het beste wat Paramaribo op dit gebied te bieden heeft.
Dankzij zijn handigheid en netwerk wist Henk modern gereedschap en lesmateriaal los te krijgen. En niet van de eerste de besten: betonfabriek VABI schonk bijvoorbeeld de SAO een splinternieuwe oefenbak en de Nederlandse werkgeversvereniging van ondernemers in de bestrating (OBN) en het expertisecentrum voor de bedrijfstak bouw en infra (Fundeon) droegen ieder het hunne bij. De Twinning hielp financieel.

Stenen zijn voor Henk belangrijk. Weinigen kunnen zo boeiend en enthousiasmerend vertellen over hun beroep. De bisschopmutsen, boogjes en gootjes flitsen voorbij. Op het laatst zou je zelf straatmaker willen worden. Toch zijn het voor Henk niet de stenen die tellen, maar de leerlingen. Bij de oplevering van de binnenplaats van Fort Zeelandia, in2009,  sprak Henk zijn jongens in warme bewoordingen toe: Jongens, jullie zijn gegroeid. Jullie hebben het in je om goede vaklieden te worden. Als je een vak geleerd hebt, ben je baas over je eigen leven, krijg je zelfvertrouwen en kun je een goede boterham verdienen. Je bent niet meer afhankelijk van die ene baas. Je hebt een eigen onderhandelingspositie. Ik ben trots op wat jullie gepresteerd hebben.

Geen grootspraak. Henk werkt al weer ruim een jaar met zijn ploeg pupillen samen, en in maart 2011 gaan ze examen doen. Op basis van internationale normen. Daarmee levert de SAO de eerste leerlingen af die de grondbeginselen van het straatmakersberoep beheersen. Een mijlpaal!
Henk is 76 jaar en onvermoeibaar. Dagelijks is hij op het werk te vinden. Niet met een krant in de schaduw, nee!, hij geeft aanwijzingen, doet voor wat verkeerd gaat en help zelf ook mee. Vrienden zien dat met zorg aan. “Henk doe toch kalm aan man, op jouw leeftijd. Als je niet oppast sterf je nog in het harnas”. “Klopt! Klopt!  Jullie hebben gelijk”  zegt Henk dan, en gaat gewoon door. Toch luistert hij wel. Henk is zijn opvolger bij de SAO aan het inwerken, waardoor het opleidingscentrum op eigen benen kan staan.

Henk is op zijn 16^e jaar in het beroep van stratenmaker gerold en heeft nooit op de kweekschool gezeten. Toch hanteert hij als een natuurtalent de grondbeginselen van de ouderwetse lerarenopleiding. Jongeren leren via het hoofd, het hart en de hand onderwees men daar. Henk brengt dat in praktijk. Hij is begaan met zijn leerlingen en schenkt veel aandacht aan “het hart”. In een brief aan zijn dochter schrijft hij over zijn drijfveren: als ik naar sommige jongens in de groep kijk, wetend dat ze opgegroeid zijn zonder liefde thuis, dan huilt mijn hart. Soms loopt iemand weg van het werk, omdat hij ruzie heeft met een andere jongen en zegt dan tegen me: ik kom niet meer terug!. Ik ga zitten, praat met hem en na vijf minuten trekt hij zijn werkkleding weer aan. Later hoor ik dan: ik ben zo blij dat u met me gepraat hebt, want wat had ik moeten doen.
Henk: ik  zie hoe moeilijk het vaak voor hen is om onderlinge problemen op te lossen omdat ze in hun leven zo weinig liefde gekend hebben. Dan breekt mijn hart. Mislukken ze dan kunnen ze nergens op  terugvallen en zijn aan zichzelf overgeleverd in een keiharde wereld.
Soms wordt het Henk ook wel eens teveel, maar dan denkt hij aan Feyenoords beste voetballer ooit, Willem van Hanegem, die zei: Na ieder slecht seizoen volgt een mooie zomer.

Voor sappige anecdotes moet je in het verleden duiken. Ongetwijfeld gaat de kortste en leukste over de voorloorgse premier Gerbrandy. Hij vluchtte, zoals weinig Nederlanders, mei 1940 met het kabinet naar Engeland waar hij eigenhandig door Koningin Wilhelmina tot premier werd benoemd. Gerbrandy was de Engelse taal slecht machtig. Beroemd is zijn kennismaking met Churchill. Bij binnenkomst zou als begroeting tegen Chruchill gezegd hebben: goodbye mr Churchill. Deze had hem stomverbaasd aangekeken en volgens de overlevering tegen een medewerker gezegd: in heel mijn leven was dat de kortste ontmoeting ooit.

Gerbrandy in Londen