Santana – Samba Pa Ti

Nico Kemper, Paramaribo november 2012

Mij is gevraagd of ik mijn favoriete muziek song, zou willen toelichten met een waarom? Het werd al spoedig een reis door de muzikale geschiedenis van mijn leven.  Het ene na het andere lied, wat ik ooit had beluisterd op single, LP, of op een huidige CD, kwam in mijn gedachten voorbij en hoe meer ik er over nadacht hoe moeilijker werd de keuze voor mijn favoriete muziek nummer. Zo weg mijmerend in mijn muziek geschiedenis besefte ik,  dat de gedachten aan al die jaren van muziek, veel herinneringen en emoties bij me opriep. Je word je opeens bewust dat muziek  tijdloos en levendig is, in tegenstelling tot het leven.

Hoe dan ook, ik zal toch mijn favoriete liedje voor de dag moeten komen, al valt de keuze daarop niet mee.

In gedachten ga ik 44 jaar terug en zie ik me weer op de slaapkamer van mijn oudere broer zitten, om stiekem plaatjes te draaien op zijn pick-up. In eerste instantie waren het Buddy Holly, the Kinks, Roy Orbison, the Rolling Stones etc. die mij lieten weg dromen in de wereld van succes en adoratie.

Een paar jaar later, was ik veertien jaar oud en helemaal weg van de LP “Voor de overlevenden “van Boudewijn de Groot met o.a. Testament, Naast jou, Beneden alle pijl en Vrienden van toen. Stuk voor stuk geweldige en tijdloze teksten van Lennaert Nijgh, die ik vandaag de dag nog moeiteloos uit me hoofd kan meezingen. Nog steeds vind ik dit een van de beste Nederlandstalige  LP’s aller tijden.

Op mijn zestiende verjaardag, kocht ik vol trots mijn eerste Lp, voor 19 gulden een enorm bedrag voor mij in die tijd.  Het was naar later bleek, de volledig geflopte LP, “John Barleycorn must die” van de Traffick onder leiding van lead zanger Steve Winwood. Ik zelf heb de plaat grijs gedraaid en vond en vind de titel nummer nog steeds een mooi nummer, al was het alleen maar omdat het lied voortkomt uit een Ierse legende en iets van mystiek met zich meedraagt.

In de jaren erna was o.a. Dave Brubeck met “Take five“ voor mij een topper. Het  herinnert me aan de zomervakantie op Terschelling en m.n. aan bar “De stoep”  in het dorpje Midsland. Ook aan de The Eagles  “ One of this nights “ heb ik mooie herinneringen. Die draaiden we vaak toen we net op ons zelf woonde en m.n. in het weekend, als we gezellig s’avonds laat met vrienden aan de borrel zaten en tot diep in de nacht aan het kaarten waren.

Of  Fleetwood Mack met de LP “Rumours “ die we op vakantie, eind jaren zeventig in Frankrijk vaak draaiden.

“Rolover lay down”van “Status Quo” die half jaren ’70 tijdens de kermis in Edam, een enorme kraker was, is er ook een om in mijn herinnering in te lijsten.

Voor mij zijn dit stuk voor stuk  muzikale hoogte punten uit mijn verre verleden en waar ik fijne herinneringen aan beleef.

Ik was en ben een veelzijdige muziek liefhebber, waarbij mijn  belangstelling voor de muziek van “Van Morrison” en vooral voor de Chicago blues mijn voorkeur heeft.

Vanaf 2005 heb ik de muziek van de Amerikaanse blues zanger Keb’Mo leren kennen en deze voor mij fantastische muzikant is voor mij een ware ontspanning om naar te luisteren. Maar uiteindelijk heb ik de mooiste herinnering, aan een nummer van “Santana” uit begin jaren ’70, n.l. “Samba Pa Ti “ Ik zie mezelf weer in gedachten, 18 jaar oud en weer terug in mijn ouderlijk huis. Ik lig  heerlijk ontspannen op bank, met mijn hoofd op de schoot van mijn vriendin. Ze draait nog meer krullen in mijn haar, dan ik al heb en op de achtergrond speelt Santana  “Samba Pa Ti” We  creëren onze ideeën, maken mooie toekomst plannen en idealiseren het leven wat voor ons ligt.  Nu anno 2012, is het krullend draaiende vriendinnetje van toen, al 37 jaar mijn vrouw en nog steeds mijn grootse vriendin. Het ultieme geluk gevoel, heeft plaats gemaakt voor houden van en dat is voor mij een  rijkdom  van onschatbare waarde.

Vandaar dat “Samba Pa Ti” wat heel toepasselijk Samba voor jou betekent, mijn favoriete muziek nummer.

zie op youtube: Samab Pa TI

Groet Nico

Oh Carol, I’m but a fool

         Darling I love you

         Though you treat  me cruel

         You’ve hurt me and you make me cry

         But if you leave

         I will surely die!!!!!

Mijn tweede single was Fats Domino’s “When the saints go marching in”. Daarna Bob Luman met “Let’s think about livin’ . De vierde aanschaf was een curieuze: Uncle Satchmo’s Lullaby van Louis Armstrong met het schattige Duitse zangeresje Gitte.  Uit de Duitse film “La Paloma” van 1959 stamt dit ontroerende duet. 

         Ich sage gut Nacht

         I say goodnight

         Ich traüme von dir & I dream of you

Dank Youtube dat je de beelden voor ons bewaard hebt!!!

De dagen dat ik mijn platencollectie begon op te bouwen waren nog verwarrende tijden. Verscheidene invloeden verdrongen zich om mijn identiteit te gaan vormgeven. Er was de overgang van de jaren ’50 muziek. Snackbar Marja (puntzakje friet: 15 cent, een vierkant zakje kostte 25 cent, sauskeus mayo of piccalilly)  in de Jan Evertsenstraat had een jukebox tussen het warme en het koude buffet. Grote jongens met Zündapps compleet met vossestaart  joegen gillende meiden de portieken in, drukten ondertussen met jaloersmakende nonchalance E5 in en dan kwam-i weer: Loyd Price’s ”Rock Personality”.

Ik had een oudere buurjongen, Peter Schotvanger, waar ik grote bewondering voor had. Ik mocht een keer bij hem thuis komen. Peter dronk wodka uit een conische fles van het merk Relsky en draaide muziek van John Coltrane. Hij liet me op pijnlijke wijze voelen dat ik te laat was geboren, dat de jazz onbereikbaar was. Een trots lid van de beatnikgeneratie.  Hij had wellicht gelijk, ook al reisde ik later virtueel Dean Moriarty en Sal achterna over de route 66.

Neen, mijn muziek werd die van de Stones. Niet de Beatles, want die muziek werd zelfs door mijn moeder wel gewaardeerd en dat was de dolksteek voor onze fabfour. Een bondgenoot vond ik in Henk de Vries, mijn beste vriend die helaas te vroeg is overleden. Henk maakte elke woensdag een omweg naar school via de Utrechtse straat. Daar bevond zich toen al Concerto, de platenzaak van Amsterdam. Als service hadden zij vanaf  woensdag de top 20 van Engeland en cashbox top 20 van de VS in de vitrine hangen. Henk hield ons zodoende up-to-date. Het was nog niet zo eenvoudig om de nummers ook echt te horen. Popprogramma’s op de radio waren een zeldzaamheid: je had “Tijd voor teenagers” op de zaterdagmiddag, maar dan moest je nog verdomde snel naar huis fietsen van school om niet een groot deel te missen. En radio Luxemburg natuurlijk, maar dat kostte dan wel weer wat nachtelijke uurtjes.

Popmuziek: een eindeloze reeks herinneringen komt op. Het is een beetje als mijn boekenkast; je kunt er een hele ontwikkelingsgang in terug vinden.

 Here it comes again, that feeling… here it comes again!

Vrienden, kom vul mijn glas nog eens bij!!!

” Whitney Houston’s unexpected departure from this Earth, and the deafening stream of praise from nearly all quarters of the globe–from fans, fellow musicians, the star-studded attendees of Clive Davis’s Grammy Party, held Saturday night in the same hotel in which she died hours earlier–left no doubt. She was deeply loved, and will be deeply missed.

And her career résumé, cut and pasted to nearly every well-meaning obituary because of its vast and impressive bulk, was, without question, eye-opening. And, to be fair, unprecedented.
It was no wonder, then, that Sunday night’s Grammy Awards program seemed less a celebration of the ongoing and still burgeoning career of British singer Adele than a long and sentimental tribute to the suddenly dead, suddenly gone, troubled singer Houston–who years earlier seemed the music industry’s very brightest hope.
Still, the question remains: Despite the accolades, the massive record sales, the radio hits, the video hits, the movie hits–exactly how good was Whitney Houston?

It’s not a small question, and not an easy one to answer.

If “good” is defined as a function of overall record sales and public recognition, who on Earth can argue? According to the often-inaccurate-but-not-too-bad-in-terms-of-the-big-picture Wikipedia, Houston was a staggering record-breaker: Guinness World Records apparently lists her as “the most awarded female act of all time,” among her credits are two Emmy awards, six Grammy awards, 30 Billboard Music awards, and 22 American Music awards, part of what is said to be a “total of 425 career awards as of 2010.” Clearly, “Friday” will be only the beginning of new contender Rebecca Black’s quest to attain similar heights.

No less importantly, Houston set a freakish amount of Billboardchart records during the run she enjoyed since her 1985 debut album Whitney Houston. Most of them have been dutifully listed in the obituaries that have appeared since her passing; suffice to say that she is credited with selling “over 170 million albums, singles and videos worldwide,” and that doesn’t begin to touch what’s been shared via downloads, the original Napster, and those peculiar regions of the world where cloned CD-Rs cost less than a dollar because publishing royalties aren’t exactly a major priority.

And in fact, the two paragraphs above are the major problem.

Whitney Houston’s rise to prominence directly coincided with some of the very same aspects of the music industry that, in 2012, is close to bringing it to its knees. If one is willing to accept that she was immensely talented and had an absolutely marvelous voice, which this writer does, one must also consider the following industry trends, most of which directly coincide with Houston’s rise to fame:

1) Houston was the recipient of enormous record company publicity: In this writer’s possession is at least one Whitney Houston calendar (I could swear I’ve got two, somewhere, but this came later), part of a promotional boxed set her label Arista offered up in 1987 to promote her upcoming albumWhitney. Titled Portfolio, the set included an album, a calendar, postcards, a songbook, and, if you were me at the time, a personal note from the label publicist implying that the singer was of the highest internal priority. She also was quite an attractive model in earlier days.

2) Houston’s material often seemed random, the work of a committee first and foremost looking for radio hits:Houston’s rise to fame directly coincided with the conspicuous “rebirth” of professional songwriters who penned hits for a living and never really entered the performing sphere–people like Michael Masser, who co-penned her early hits like “Greatest Love Of All” and “Saving All My Love For You,” the later in fact with Gerry Goffin, who did the same trick years earlier with former co-writer (and former spouse and later performer) Carole King. Nothing wrong with this–in the end, the song always wins–but historically at odds with the singer-songwriter figures that had previously been the late-’60s tradition.

3) Houston’s résumé would later become her defining point: Upon her massive success, the singer’s label boss Clive Davis would often refer to her less as an artist than as a stunning sales record-setter. Though lip-service would be paid, her real art (with his help, though that was politely unspoken) came via her ability to–with the proper selection of song and the proper selection of producer–construct a virtually “perfect” song that would swiftly rise to the top of the charts, gain airplay in as many formats as possible, and offend nobody. Whitney Houston’s songs did not define her; she was a near-perfect human “instrument” that, like the best keyboards of the day, would not go out of tune or detract from the overall package: A finely selected and produced song guaranteed to offend as few people as possible.

4) Houston’s career “branched out“: Few would contend that the singer’s appearance in The Bodyguard, which brought her praise and staggering record sales thanks to her cover of Dolly Parton’s “I Will Always Love You,” was a less than astute move, but still it signaled a departure from her pure musical focus to…other, broader areas. During the ’90s, the other areas would include movies such as Waiting To Exhale and The Preacher’s Wife–which, whether perceived as marketing vehicles for their accompanying soundtrack albums, or vice-versa, removed her from her status as a “pure” musician and jettisoned her into that scary realm of “pop culture figures.” The culmination came via 2005′s horrendous “Being Bobby Brown” Bravo TV series, which offered the public much more than they ever wanted to see about their mythical pop goddess and her questionable taste in men and appropriate onscreen behavior. In short: Whitney Houston was an early pioneer in displaying exactly why reality TV was despicable in theory and in actual execution. A literal career-killer.

5) Live by the sword, die by the sword: Absolutely no one would dispute that Ms. Aretha Franklin–coincidentally Whitney Houston’s godmother–is, and has always been, the true Queen Of Soul. Her work has largely been impeccable. And yet with very few exceptions–perhaps relevantly during her protracted stint at Clive Davis’s Arista Records–she has rarely been viewed as an artist in search of a hit, an artist whose reputation was purely a function of her ability to set sales records or reach the top of the charts. She remains a legend. Houston, whose power ultimately was projected as a function of her sales ability, always suffered in comparison. Franklin’s stunning ability to pull notes out of nowhere and send shivers up your spine–typified in the ’60s via hits like “Respect”–might have been equaled by Houston in terms of raw ability, but on the basis of the latter’s many albums, and the committee at her label that saw fit to ultimately release them, one gets the impression that she was encouraged not to go too “out there” for fear of upsetting the general public. As a result, when we praise Aretha Franklin, we now speak in terms of her raw ability; when we praise Whitney Houston, we speak in terms of her record sales. And a lot of people who buy records are stupid. And rarely play them more than a few times.

6) Whitney Houston caused “American Idol”: Once, absolutely no one in their right mind had any idea what the term “melisma” meant–hint, according to our good buddies at Wikipedia, it’s “the singing of a single syllable of text while between moving between several different notes in succession”–but rest assured that between Whitney and her conspicuously inferior successor Mariah Carey, most of America now assumes being a “good singer” involves acrobatic vocal skills that express little other than genetic ability and virtually zilch in terms of emotion, soulfulness, or ability to connect with fellow humans. It’s why most contestants on “American Idol”and other similar reality music shows are embarrassing and painful to watch, let alone listen to. To be blunt: They suck, and Whitney’s pretty much to blame.

Remove the very concept of record sales and “cultural phenomenon” from the career path of Whitney Houston, and you’ve got an artist who perhaps enjoyed a few years of a positive critical reception before her work was regarded as the bland output of an artist who was subservient to a label that insisted her work offend as few people as possible while simultaneously mildly please many, many more.

Though she’s now regarded as a superstar whose work by definition was geared toward the masses, Houston, in her very earliest work, offered a tantalizing glimpse of a very capable singer who–were her life choices different–might have ended up in another place entirely.

Hours after her death, various clips of one of her first vocal performances surfaced, and to those unfamiliar, it’s moving indeed.

In 1982, when she was only 19, the singer appeared on a marvelous recording by the band Material, whose album One Down–released on Elektra Records in 1982–also featured legendary jazz saxophonist Archie Shepp, who appears with Houston on this moving version of “Memories,” penned by British band Soft Machine more than a decade earlier. It’s a beautiful, moving version of the song–and for one of very few times in her career, indeed, before she’d actually signed her first record deal–it displays the singer in all her glory, pursuing art rather than hit-making, of reaching the greatest audience possible. Its message, even more ironically, has even greater relevance today. Give it a listen.”

 In een opwelling kroop ik zaterdagsavonds laat halverwege het verhaal achter de computer om wat muziek te downloaden. Met name een song van Amy Winehouse, Monkey Man, oorspronkelijk van de Britse popgroep The Specials. Voor de kenners waarschijnlijk niet haar beste song maar voor mij een juweeltje. Op Youtube ook het nummer opgezocht en in diverse uitvoeringen bekeken, waarin je Winehouse  van een zelfverzekerde  performer ziet verworden tot een junkie.

Na deze dosis “arbeidsvitaminen” tot me genomen te hebben, kroop ik onder de wol.

Zondagmorgen. In alle media grote koppen over de tragische dood van de Amerikaanse popdiva Whitney Houston. 48 jaar. Waarschijnlijk overleden aan een combinatie van medicijnen en overmatig alcohol gebruik. Een van de groten uit de recente popgeschiedenis en een vrouw die als Amy Winehouse haar laatste dagen als junkie sleet. Je gaat ermee naar bed en je staat ermee op.

Om de een of andere reden greep haar levenseinde me aan, en heb ik de hele dag het internet afgestroopt. Waarom? Uren aan muziek heb ik sinds jaar en dag op mijn Ipod staan maar nimmer een nummer van Whitney Houston. Ze heeft me in tegenstelling tot haar tante Dionne Warwick nooit erg kunnen bekoren, behalve met het vrolijke nummer I Wanna Dance with Somebody …..

In mijn jonge jaren, lang geleden, was ik een groot liefhebber van rauwe, zwarte Rock and Roll, maar af en toe een ballad van Dionne Warwick kon er wel tussendoor: Anyone who had a heart bijvoorbeeld.
Vanwege mijn oude liefde voor Warwick bleef ik het getroubleerde leven van Houston oppervlakkig volgen. Haar verslavingen, afkicken, vechthuwelijk en wanhopige pogingen om weer terug te komen. Haar verval, uitgestrekt over jaren, duurde bijna even lang als haar glorietijd. Ook hiervan zou geen detail onbelicht blijven.  She didnot have the luxury of dancing with her daemons in private, as most of us do.

Houston had ooit een dijk van een stem. Orpah Winfrey  sprak haar in een beroemd interview aan als The Voice en had het over An American treasure, waar zij onverantwoord mee omsprong. Dit Geschenk van God moest zij koesteren voor de hele natie. Houston knikte instemmend en deed het tegenovergestelde.

Whitney Houston had  behalve een fenomenale stem ook  een bijzonder fraai uiterlijk, op zijn Amerikaans vervolmaakt  door weelderige pruiken, uplifts en moderne  (photoshop) technieken. Een stralende zwarte godin die de pech had tegen iemand  aan te lopen waarmee ze in de goot terecht kwam.

De laatste jaren van haar leven maakte Houston geen muziek meer. Wel verscheen ze een seizoen lang met haar toemalige man Bobby  Brown in een reality show – Being Bobby Brown - die voor velen het toppunt van wansmaak was. The show which offered the public much more than they ever wanted to see about their mythical pop goddess and her questionable taste in men and appropriate onscreen behavior. Zelf was ze er in interviews  niet  ontevreden over. De show bracht ons dichter bij elkaar zei ze eens. We bemerkten, dat we ook gewone mensen waren. Een man, een kind, een huis. Misschien wel haar grootste ideaal.
Whitney Houston is 48 geworden. Op de klanken van de muziek naar de hoogste top van de Olympus gezweefd, geluidloos naar de diepste afgrond afgedaald. A Voice of Triumph, the Queen of Pain (NYT).

Voor Rimbaud ging achter de alledaagse werkelijkheid een andere, nog onbekende wereld schuil, en de poëzie was dé manier om deze te leren kennen. De dichter moest een ziener worden, door een bewuste ontregeling van alle zintuigen. Die verkenning van het onbekende vroeg om een nieuwe taal, die hij vond in het prozagedicht. Zijn gedichten zijn compact, fantasievol en dynamisch, staan volledig los van de traditie en van de werkelijkheid. Zijn 3^e en laatste bundel, Illuminations (een Engels woord), vol fantasierijke prozagedichten, is daar het geslaagde voorbeeld van.  Kleurrijke impressies van de natuur worden afgewisseld met fantastische, haast surrealistische beelden en associaties.

De betekenis en strekking van de gedichten is een bron van exegese geworden. Wat bedoelt de dichter? Wat betekenen bepaalde woorden en associaties. De geleerden zijn er niet uit. Leg verschillende gezaghebbende vertalingen naast elkaar en de tekstverschillen zijn aanzienlijk. Is dat een probleem ?. Nee! Rimbauds gedichten moet je niet proberen te begrijpen, maar je moet ernaar luisteren, als naar muziek. Dan pak je de kern. Wie die ervaring wil opdoen moet maar eens luisteren naar het beroemde gedicht Le bateau ivre (De donken boot), voorgedragen door de bekende Franse acteur  Gerard Philipe en te vinden op Youtube: http://www.youtube.com/watch?v=mPwUUy6pfh4

Rimbaud zag zich als een dichter die mbv een nieuw te scheppen taal de wereld dacht te kunnen veranderen. Toen hij het hopeloze van die onderneming inzag, heeft hij op zijn 20^ste de dichtkunst voorgoed vaarwel gezegd, een klein oeuvre achterlatend.

Velen hebben de plaatsen bezocht waar Rimbaud heeft gewoond; in de veronderstelling dichter bij de dichter te kunnen komen.  Ethiopië waar de dichter de laatste jaren van zijn leven doorbracht, was zo’n bedevaart- oord. Rimbauds onovertroffen biograaf, de Engelsman Graham Rob, kan er alleen maar om lachten. Hij heeft alle landen en plaatsten bezocht waar Rimbaud vertoeft heeft, en daar volgens eigen zeggen weinig plezier aan beleefd. Rimbaud vind je in de archieven en in zijn gedichten en nergens anders is kort en krachtig zijn boodschap.

Robb’s goede raad indachtig heb ik de fiets uit de mottenballen gehaald en een route uitgezet naar Rimbauds geboorteplaats, Charleville, waar een onooglijk museumpje en een saai graf nog aan hem herinnert. De route gaat heen over Diest (België), Givet en vervolgens Charleville-Meziere in de Franse Ardennen. Door de Belgische Ardennen met zijn heuvels en dalen. Een mens moet immers een doel in het leven hebben.

De fietstocht combineert voor mij het nuttige met het aangename. Eind augustus ga ik, D.V., met enkele vrienden op de fiets naar Sevilla. De Ardennen lijkt me een uitstekende voorbereiding. Bovendien, en dat is mijn hoofdmotief, is de 90 km lange fietsroute van Givet naar Charleville, langs de Maas, door de ANWB uitgeroepen tot een van de mooiste in Europa. En met recht hoop ik, maar dat antwoord ligt verscholen in de toekomst. Eerst de weergoden maar eens raadplegen!

In de laatste jaren van zijn leven was de womanizer Cooke, geboren in 1931, erg gesteld op gepimpte, hoerige dames, wat hem fataal zou worden. Hij stierf op 11 december 1964 onder onduidelijke omstandigheden. Die avond pikte Cooke in Watts, de zwarte wijk van Los Angeles  een vrouw op langs de straat en nam haar mee naar een smoezelig motel. Terwijl hij halfdronken onder de douche stond, ging zij er met zijn kleren en geld vandoor: een specialiteit van haar. Slechts gekleed in zijn sportjack scheurde hij in zijn rode Ferrari achter haar aan. Toen Cooke haar op straat niet kon vinden, keerde hij schreeuwend en tierend terug naar het motel en trapte de deur in van het kantoor van de manager, de 55-jarige Bertha Franklin, omdat hij dacht dat zij de vrouw verborgen hield. Daarop ontstond een worstelpartij en de hotelmanager schoot uit nood Cooke dood. Lady, you shot me waren de onsterfelijke woorden, waarmee de immer galante Cooke zijn laatste adem uitblies. Alles opgetekend in een prachtige biografie over zijn leven Dream Boogie (2005) van de popbiograaf Peter Guralnick. Daarin staat ook te lezen dat Cooke’s dood al snel uitgroeide tot een mythe over een moord uit racistische motieven. Guralnick, die zeven jaar aan de biografie werkte en vriend en vijand van Cooke sprak, ontzenuwt dat, maar dat moet je zelf maar lezen.

Cooke heeft grote en blijvende invloed gehad op de popmuziek. Het begin van de popmuziek is ondenkbaar zonder Cooke. Bands als de Rolling Stones (‘Out of our heads”) en de Animals coverden met groot succes zijn fantastische nummers.