Neem Griekenland en de Grieken, de noeste grondleggers van onze Westerse beschaving. Nog niet zo lang geleden door een rechtse Franse minister van Binnenlandse Zaken geprezen als het beste wat de mensheid ooit overkomen is. Vanzelfsprekend fel betwist door de linkse oppositie, maar dat zoeken de Fransen zelf maar uit.

Over Griekenland ben ik bijna mijn hele leven meer dan positief geweest. Vissoep, eilandjes, een prachtige zee en van die witte pittoreske huisjes en kerkjes tegen een fel blauwe hemel. Hier en daar in het weidse panaroma een plukje kaartende oude mannetjes. Zo moet  het Paradijs er ongeveer uitgezien hebben. In een weekend is het beeld als de spiegel van Richard11 in gruzelementen gevallen. De oude, pijprokende drinkebroertjes zijn ontmaskerd als hardcore luiwammesen, die vanaf hun vijftigste, de pensioengerechtigde leeftijd daar, aan het kaarten zijn, terwijl wij - ook voor hen -  de broekriem moeten aantrekken en binnenkort tot onze zeventigste op kantoor zitten.

Een grote schande en dan hebben we het nog niet eens over de ongeboren jeugd van de zeer nabije toekomst. Die kan volgens wetenschappers wel 1000 jaar worden en… zal dus al die tijd met de Grieken moeten leven. Je zou weigeren de baarmoeder uit te kruipen.

Achteraf bezien hadden de oude Romeinen het nog niet zo slecht. De kunst is lang, het leven kort dichtte Horatius. Hoe kort eigenlijk? Daar geeft hij ergens zelf antwoord op:

Venus, bind je de strijd weer aan
die reeds lang was gestaakt? Spaar me, o spaar me toch
Ik ben niet wie ik was als knecht
van de dierbare Cinara. Nu ik al vijftig word
wrede moeder van zoete lust,
moet je mij niet doen buigen onder je zachte bewind;
stram van jaren ben ik, ga heen
waar een jongere man smekend roept om je komst.

Op je vijftigste reeds een oude man, hoe anders tegenwoordig. Wie na zijn zestigste niet aan een tweede of derde leg begint, heeft de boot gemist. Op een mooie zomerdag zie je in het Vondelpark meer mannen van middelbare leeftijd achter de kinderwagen lopen dan jonge vrouwen. Forever Young.  En de toekomstige 1000-jarigen! Hoe zal hun leven en reproductie eruit zien?
Om mee daar mee bezig te houden, voel ik me te oud voor. Wel denk ik dat in China tegen die tijd het 1-kind programma is ingeruild voor de nul-groei.

Vrijdag 6 augustus ben ik uit Veghel vertrokken naar Diest, in de buurt van Brussel. Een mooie oude stad, zoals er vele in België zijn. Prachtig plein, mooie kerk en sfeervolle straatjes. Al met al 130 km die me betrekkelijk makkelijk afgingen. Met het oog op de vakanties en het weekend had ik, tegen mijn gewoonte in, in de beoogde stopplaatsen: Diest, Givet en Charleville een hotelkamer gereserveerd.

Zaterdag 8 augustus ging de tocht van Diest naar Givet, achteraf behoorlijk zwaar omdat van Diest tot Namen je eigenlijk uren “klimt” via een vals plat, met wat tegenwind ook nog eens. Je merkt niet dat je klimt maar kijk je op de km-teller dan maak je weinig kilometers. Gevolg was dat ik in Namen vrij laat in de middag aankwam, en tot mijn schrik bemerkte dat ik nog meer dan 50 km te gaan had. Alle details laat ik maar achterwegen, het was een uitputtingsslag. De laatste 25 km, tussen Dinant en Givet leek ik wel stil te staan, en kreeg een vreselijke dorst. Zoals gewoonlijk kom je in die situatie niets en niemand tegen. Toen ik met de uitgeput en met de tong op de schoenen in Givet aankwam, heb ik 2 grote pils genomen, Leffe, heerlijk bier, en ben zonder te eten in bed gekukeld.

Zondag van Givet naar Charleville, 90 km, over de Voie Verte. Een werkelijk prachtige fietsroute, niets aan gelogen. De weg loopt langs de Maas, het voormalige jaagpad, en is geheel autovrij. Aangenaam druk met fietsers, wandelaars en joggers. Opvallend vond ik de vele “marathons” die langs de route, het was zondag, georganiseerd waren. Bijna in elke plaats die ik tegenkwam was  zo’n marathon, met veel vrijwilligers om alles in goede banen te leiden, en de lopers van verfrissingen te voorzien. Ik kreeg er zelf dorst van. Veel ouderen, ,mannen als vrouwen liepen mee, en hard ! Ik kon ze op de fiets nauwelijks bijhouden. Stopte ik even dan moest ik ze weer voorbij, tikje gênant.

Op het einde van de dag in Charleville aangekomen, weer was om te fietsen goed, en om op een terras te zitten niet slecht.

In Charleville de stad met zijn fraaie Place Ducale bezocht en nog wat andere bezienswaardigheden. Het was zondag en bijna alles zat dicht, ook de meeste café’s. Een tegenvaller.

Zoals mijn bedoeling was, een bezoek gebracht aan het gemeentelijk kerkhof waar de dichter Rimbaud, met zijn moeder en zus begraven liggen. Een bord markeert de plek. Het geheel is keurig onderhouden maar niet erg indrukwekkend. Drie witte grafstenen met de tekst Bid voor hem cq Bid voor haar. Dat heb ik niet gedaan.

Spontaan moest ik denken aan de melancholische woorden van de vrome Romeinse dichter Horatius: Ach Postumus,  Postumus, hoe snel vliegen de jaren voorbij: ook vroomheid kan rimpels en nakende ouderdom niet vertragen, niets kan het geweld van de dood bedwingen. (Eheu fugaces, Postume, Postume, labuntur anni, nec pietas moram rugis et instanti senectae adferet indomitaeque morti).

Op de weg terug heb ik een biertje genomen op Rimbaud bij een café aan de voet van de heuvel waar hij begraven ligt. Een leuk buurtcafé, waar mensen komen die je in Nederland niet meer ziet, verdwenen als ze zijn in de globalisering. Daar alleraardigste mensen, die van een drankje houden  en zonder uitzondering, mannen en vrouwen, een bijzonder slecht gebit hebben. Leek wel een toegangsbewijs. Het plezier was er niet minder om. Lachen was niet verboden en een beetje flirten ook niet. Vanaf zijn laatste rustplaats keek Rimbaud tevreden toe: op een avond nam ik de Schoonheid op schoot – en zij smaakte mij bitter –  (Proloog).

Maandag 9 augustus ben ik ik weer op mijn fiets geklommen en vrij makkelijk, zonder een spatje regen, 3 dagen later  thuisgekomen. Een geslaagde generale repetitie.

Het museum Rimbaud